ฟังก์ชันเชิงเส้น
ฟังก์ชันเชิงเส้นคือฟังก์ชันใด ๆ ที่กำหนดโดยกฎ y = ax + b เมื่อ a และ b เป็นจำนวนจริง กรณีพิเศษของฟังก์ชันเชิงเส้นเกิดขึ้นเมื่อ a = 0 เพราะเขียนให้สั้นลงได้เป็น y = b ซึ่งเป็นฟังก์ชันคงตัว (บางแหล่งไม่นับฟังก์ชันคงตัวเป็นฟังก์ชันเชิงเส้น)
ชนิดของฟังก์ชันเชิงเส้น
ฟังก์ชันเชิงเส้นมีกราฟที่ค่อนข้างสวยงาม เพราะกราฟเป็นเส้นตรงเสมอ เช่น ฟังก์ชันคงตัวที่กล่าวถึงข้างต้นมีกราฟเป็นเส้นตรงที่ขนานกับแกน X และตัดแกน Y ที่จุด b ถ้า b = 0 เส้นตรงจะผ่านจุดกำเนิด (0, 0) เสมอ ฟังก์ชันนี้เรียกอีกอย่างว่าการแปรผันตรง
สมบัติอื่นของฟังก์ชันเชิงเส้นขึ้นอยู่กับค่า a ถ้า a > 0 กราฟเป็นกราฟของฟังก์ชันเพิ่ม แต่ถ้า a < 0 กราฟจะกลายเป็นกราฟของฟังก์ชันลด กราฟของฟังก์ชัน y = ax และกราฟของฟังก์ชัน y = −ax สมมาตรกันเทียบกับแกน Y
สมบัติของฟังก์ชันเชิงเส้น
ถ้า a ≠ 0 โดเมนของฟังก์ชันเชิงเส้นคือเซตของจำนวนจริง และเรนจ์ก็เช่นเดียวกัน ฟังก์ชันเป็นฟังก์ชันลดหรือฟังก์ชันเพิ่มขึ้นอยู่กับค่าคงตัว a ฟังก์ชันนี้เป็นฟังก์ชันหนึ่งต่อหนึ่ง เพราะไม่มีเส้นตรงแนวนอนเส้นใดตัดกราฟของฟังก์ชันเชิงเส้นมากกว่าหนึ่งจุด นอกจากนี้ฟังก์ชันเชิงเส้นไม่เป็นฟังก์ชันที่เป็นคาบ ต่อเนื่องบนโดเมนทั้งหมด และไม่มีค่าสูงสุดหรือค่าต่ำสุด ฟังก์ชันเชิงเส้นไม่เป็นทั้งฟังก์ชันคู่และฟังก์ชันคี่ ยกเว้นกรณี b = 0 ซึ่งเป็นฟังก์ชันคี่
ตัวอย่าง
จงเขียนกราฟของฟังก์ชัน y = −3x +1
กราฟของฟังก์ชันนี้เขียนได้ง่าย เรารู้ว่ากราฟของฟังก์ชันเชิงเส้นทุกฟังก์ชันเป็นเส้นตรง (ในทางทฤษฎีอาจเป็นส่วนของเส้นตรงก็ได้ ถ้าให้เขียนกราฟของฟังก์ชันเชิงเส้นเฉพาะบนช่วงที่กำหนด) ข้อนี้เพียงพอแล้ว การลากเส้นตรงใช้เพียงพิกัดของจุดสองจุด มาหาจุดทั้งสองกัน เริ่มจากแทน x ด้วยจำนวนที่ง่ายที่สุดคือศูนย์ จะได้ f(0) = 1 จุดแรกที่เส้นตรงผ่านคือ (0, 1) สำหรับจุดที่สองอาจแทนด้วย 1 จะได้ f(1) = −3 + 1 = −2 จุดที่สองจึงมีพิกัด (1, −2) ตอนนี้มีจุดสองจุดที่ต้องใช้ในการเขียนกราฟของฟังก์ชันนี้แล้ว: