✖

Άρρητες εξισώσεις

Άρρητη εξίσωση είναι η εξίσωση στην οποία ο άγνωστος κρύβεται κάτω από ρίζα. Το όνομα δεν σημαίνει ότι η εξίσωση είναι παράλογη, απλώς ότι εμφανίζονται σε αυτήν ρίζες, από τις οποίες συχνά προκύπτουν άρρητοι αριθμοί. Για παράδειγμα, αυτή:

x+3=5

Απαλλασσόμαστε από τη ρίζα ανεβάζοντας ολόκληρη την εξίσωση στο τετράγωνο. Η ύψωση στο τετράγωνο και η ρίζα αλληλοεξουδετερώνονται, επειδή (a)2=a:

x+3=5/2x+3=25/−3x=22

Για σιγουριά κάνουμε ακόμη επαλήθευση: αντικαθιστούμε το αποτέλεσμα χωριστά στο πρώτο μέλος της εξίσωσης (M1) και χωριστά στο δεύτερο (M2) και τα συγκρίνουμε.

M1=22+3=25=5M2=5

Βγήκε M1 = M2, συμφωνεί. Αυτή η αντικατάσταση μοιάζει με υπερβολική σχολαστικότητα, όμως στις άρρητες εξισώσεις ανήκει στον υπολογισμό όσο και η ίδια η ύψωση στο τετράγωνο· χωρίς αυτήν δεν έχεις αποτέλεσμα. Ολόκληρη η διαδικασία χωράει σε τέσσερα βήματα: απομονώνουμε τη ρίζα, υψώνουμε την εξίσωση στο τετράγωνο, λύνουμε ό,τι προκύψει και στο τέλος κάνουμε επαλήθευση.

Γιατί η επαλήθευση είναι υποχρεωτική

Η ύψωση στο τετράγωνο δεν είναι ισοδύναμη μετατροπή. Από την ισότητα δύο αριθμών προκύπτει μεν η ισότητα των τετραγώνων τους, αλλά αντίστροφα δεν ισχύει: 3 ≠ − 3, και παρ' όλα αυτά 32 = (−3)2 = 9. Με την ύψωση στο τετράγωνο μπορεί έτσι να προκύψει εξίσωση με περισσότερες λύσεις από την αρχική. Ας δούμε την εξίσωση

x+2=x.

Υψώνουμε και τα δύο μέλη στο τετράγωνο και περνάμε τα πάντα στο ένα μέλος:

x+2=x/2x+2=x2/−x−20=x2−x−2

Πήραμε μια εξίσωση δευτέρου βαθμού. Αναλύεται σε (x − 2)(x + 1) = 0, άρα οι ρίζες της είναι x = 2 και x = −1. Έρχεται η επαλήθευση, πρώτα με το δύο:

M1=2+2=4=2M2=2

Τα δύο μέλη είναι ίσα, M1 = M2, άρα το δύο είναι λύση. Και το μείον ένα;

M1=−1+2=1=1M2=−1

Στο πρώτο μέλος βγήκε ένα, στο δεύτερο μείον ένα, επομένως M1 ≠ M2. Το μείον ένα δεν είναι λύση, παρόλο που ο υπολογισμός μας το έδωσε τίμια-τίμια. Η εξίσωση έχει μία μόνο λύση, x = 2.

Από πού προήλθε αυτή η ψεύτικη ρίζα; Το δείχνει καλύτερα το σχήμα. Το πρώτο μέλος της εξίσωσης είναι η συνάρτηση y=x+2 (με κόκκινο), το δεύτερο μέλος η ευθεία y = x (με μπλε). Λύση της εξίσωσης είναι το σημείο όπου τέμνονται οι δύο γραμμές, και αυτό είναι μόνο το σημείο (2, 2), δηλαδή x = 2.

Οι γραφικές παραστάσεις της τετραγωνικής ρίζας και της ευθείας τέμνονται σε ένα μόνο σημείο, ενώ η ρίζα με πρόσημο μείον συναντά την ευθεία στην ψεύτικη ρίζα

Με γκρι διακεκομμένη γραμμή φαίνεται η συνάρτηση y=−x+2. Όταν υψώσουμε στο τετράγωνο και την y=x+2 και την y=−x+2, το μείον εξαφανίζεται και από τις δύο προκύπτει η ίδια εξίσωση y2 = x + 2. Η ύψωση στο τετράγωνο συγχωνεύει έτσι τις εξισώσεις x+2=x και −x+2=x σε μία, και η εξίσωση δευτέρου βαθμού βρίσκει τα σημεία τομής και των δύο. Η γκρι καμπύλη συναντά την ευθεία στο σημείο (−1, −1), και ακριβώς από εκεί προέρχεται το δικό μας μείον ένα. Έναν τέτοιο εισβολέα τον αποκαλύπτει αξιόπιστα μόνο η επαλήθευση.

Το σχήμα φανερώνει και κάτι ακόμη: και οι δύο ρίζες, η κόκκινη και η γκρι, ξεκινούν μόλις από το x = −2. Κάτω από τη ρίζα δεν επιτρέπεται αρνητικός αριθμός, επομένως η εξίσωση έχει νόημα μόνο για x ≥ − 2. Το ψεύτικο μείον ένα ανήκει σε αυτό το διάστημα, γι' αυτό ο περιορισμός δεν το πιάνει. Στο φως το βγάζει μόνο η επαλήθευση.

Πρώτα απομονώνουμε τη ρίζα

Ας πάρουμε την επόμενη εξίσωση

2x−3+3=x.

Είναι πολύ δελεαστικό να υψώσουμε αμέσως στο τετράγωνο το πρώτο μέλος μαζί με το τρία. Όμως το τετράγωνο αθροίσματος δεν υπολογίζεται όρο προς όρο, (a + b)2 = a2 + 2ab + b2, οπότε θα προέκυπτε

(2x−3+3)2=2x−3+62x−3+9

και η ρίζα θα παραμόνευε ακόμη στην εξίσωση, απλώς σε χειρότερη μορφή. Γι' αυτό πρώτα απομονώνουμε τη ρίζα στο ένα μέλος και υψώνουμε στο τετράγωνο μόνο μετά:

2x−3+3=x/−32x−3=x−3/22x−3=x2−6x+9/−2x+30=x2−8x+12

Το δεύτερο μέλος το υψώσαμε στο τετράγωνο με τον ίδιο τύπο, (x − 3)2 = x2 − 6x + 9. Η εξίσωση δευτέρου βαθμού αναλύεται σε (x − 6)(x − 2) = 0 με ρίζες x = 6 και x = 2. Την επαλήθευση την ξεκινάμε με το έξι:

M1=2⋅6−3+3=9+3=6M2=6

Ισχύει M1 = M2, το έξι ικανοποιεί την εξίσωση. Τώρα το δύο:

M1=2⋅2−3+3=1+3=4M2=2

Το τέσσερα δεν είναι δύο, M1 ≠ M2. Εδώ είναι η παγίδα. Λύση είναι μόνο το x = 6.

Γιατί το δύο απέτυχε στην επαλήθευση; Μετά την απομόνωση είχαμε 2x−3=x−3. Η ρίζα δεν είναι ποτέ αρνητική, άρα η εξίσωση μπορεί να ισχύει μόνο για εκείνα τα x για τα οποία το x − 3 είναι τουλάχιστον μηδέν. Για x = 2 το δεύτερο μέλος είναι −1, και αυτό καμία ρίζα δεν το δίνει. Αυτόν τον περιορισμό μπορείς να τον ελέγξεις και από πριν, όμως η αντικατάσταση στο τέλος είναι πιο βολική και πιάνει τα πάντα με τη μία.

Μερικές φορές η επαλήθευση δεν αφήνει να περάσει τίποτα. Η εξίσωση x+5=1 μετά την απομόνωση γίνεται x=−4. Μετά την ύψωση στο τετράγωνο βγαίνει x = 16, όμως η επαλήθευση δίνει M1=16+5=9 και M2 = 1, άρα M1 ≠ M2. Η εξίσωση δεν έχει καμία λύση, κάτι που θα μπορούσε να είναι σαφές από την αρχή, αφού η ρίζα δεν είναι ποτέ ίση με το μείον τέσσερα.

Δύο ρίζες

Μόλις συναντηθούν σε μια εξίσωση δύο ρίζες, μία ύψωση στο τετράγωνο συνήθως δεν αρκεί. Η διαδικασία όμως δεν αλλάζει: απομονώνουμε, υψώνουμε στο τετράγωνο και, αν μείνει ρίζα, επαναλαμβάνουμε ολόκληρο τον κύκλο. Ας δοκιμάσουμε αυτή την εξίσωση

x+5−x=1.

Και τις δύο ρίζες μαζί δεν μπορούμε να τις απομονώσουμε, γι' αυτό τουλάχιστον μεταφέρουμε το x δεξιά, ώστε κάθε ρίζα να βρίσκεται σε διαφορετικό μέλος. Αν υψώναμε στο τετράγωνο τη διαφορά στο πρώτο μέλος, θα εμφανιζόταν το γινόμενο x+5⋅x, και αυτό θα περιέπλεκε σοβαρά τη λύση. Έτσι λοιπόν υψώνουμε στο τετράγωνο:

x+5=1+x/2x+5=1+2x+x

Στο δεύτερο μέλος υψώσαμε πάλι ένα διώνυμο στο τετράγωνο, γι' αυτό εμφανίστηκε ο μεσαίος όρος 2x. Ευτυχώς οι όροι με τον άγνωστο αλληλοαναιρούνται και μένει μία μόνο ρίζα:

x+5=1+2x+x/−x−14=2x/:22=x/24=x

Υψώσαμε δύο φορές στο τετράγωνο, επομένως η επαλήθευση εδώ χρειάζεται διπλά:

M1=4+5−4=3−2=1M2=1

M1 = M2, ταιριάζει, η εξίσωση έχει λύση x = 4.